DE PROCESSIE VAN ECHTERNACH 

Je weet wel, het vroegere ritme van de processie met 3 stappen voorwaarts en 2 achterwaarts, zo leek het wel een beetje het afgelopen jaar. Constant snel schakelen, plannen in de vuilbak gooien en nieuwe opmaken aangepast aan de nieuwe regels. 

Niet meteen het makkelijkste jaar dus. Soms heb je wel eens het gevoel dat we een beetje stil hebben gestaan. Gelukkig is dat niet het geval. Als je kijkt naar het lijstje van wat er desondanks de moeilijke situatie toch is gerealiseerd mogen we best wel fier zijn. Maar zoals steeds kan alles ook altijd beter. Vol goede moed trekken we straks een nieuw politiek jaar op gang, er staat nog heel wat in de steigers dat dit jaar niet is kunnen starten, en daar gaan we het komende voorjaar zeer sterk werk van maken. We blikken graag eens met jullie vooruit op 2021. 

We hebben trouwens ook veel geleerd het afgelopen jaar. In onze jonge en ambitieuze ploeg durven we soms al eens beginnen lopen voor we kunnen stappen. Dat is een logisch leerproces. Dit jaar hebben we noodgedwongen meer tijd kunnen en moeten maken om alles beter te organiseren, de pijnpunten er nog meer uit te halen en de goede voorbeelden nog meer kunnen bestuderen. ‘Never waste a good crisis’. 

Timo Schoukens

2020

Het jaar van: we zijn goed vertrokken. 
Het jaar van: we kennen het huis. 
Het jaar van: we kennen onze partner. 
Het jaar van: we leren onze tegenstand kennen. 
Het jaar van: we gaan de verandering écht in gang zetten. 
Het jaar van: Onze ideeën en idealen omzetten in effectief beleid. 
Het jaar van: Corona.

Het tweede jaar van Oranje/Roos moest het jaar worden dat in het teken stond van implementatie en realisaties. De funderingen waren gelegd, de eerste bumps in the road overwonnen.

Het was een leerrijk jaar, de wittebroodsweken waren voorbij en niet alles was enkel nog rozengeur met de smaak van zoete appelsienen. 

Geconfronteerd met wat politiek maakt tot wat het geworden is, een toch ietwat logge machine waar af en toe wat zand in de tandwielen is gekropen. Het weghalen van dat zand vraagt tijd. Dat dat botst met mijn karakter om snel vooruit te willen en veranderingen als een vanzelfsprekendheid te zien: ook daar zijn lessen getrokken. 

Maar dat we vooruit gaan en dat we stilletjes aan uit de zandbak klauteren: dat is zeker. Het vraagt echter tijd. Politiek is zeer lang op dezelfde manier gevoerd. Dat bijsturen of zelfs helemaal omslaan, zonder te raken aan wat politiek net belangrijk maakt… op papier leek het een makkelijke opdracht. De praktijk leert ons iets anders. Maar het maakt de overtuiging dat het anders kan én moet des te groter. 

2020 was een uitdaging. Die uitdaging werd enkel groter door die ene vleermuis die door de brave onwetende man als ideale snack werd gezien. Wat eerst zo belangrijk leek, werd herleid tot een fait divers. Wat onbelangrijk was werd plots prioriteit nummer 1. 

Het is die ommekeer die we moeten onthouden: hetgeen waar we met z’n allen vandaag zo hard naar verlangen, zo hard om roepen: dat was – geloof het of niet – vorig jaar een vanzelfsprekendheid. De roep om ‘samen’ dingen te doen en te realiseren klonk nooit luider. 

Laat ons dat meenemen naar 2021. 

Gewoon terug samen dingen doen.

Hannes Verdoodt

EEN DIERENARTS IN EEN LABO VIROLOGIE.

Is dat een olifant in een porseleinwinkel of een vis in het water?

In het hoofd van de huidige generaties zal er voor altijd een tijdperk zijn voor en na 2020, of beter een leven voor en na de coronacrisis. Voor 2020 kon ik niemand uitleggen waarom een dierenarts een doctoraat Virologie zou willen starten. Nu weet iedereen wat een virus is , dat een virus van een dier naar een mens kan overgaan en wat het belang van onderzoek daarover kan zijn.

Dit hebben wij allemaal te danken aan professor Steven Van Gucht, ook een dierenarts die bovendien zijn doctoraat behaalde in hetzelfde labo als het labo waarin ik momenteel werk. Hij opende voor velen een nieuwe horizon en plaatste het beroep dierenarts voor altijd in een ander daglicht. Bedankt hiervoor.

Vandaag is de wereld daardoor voor mij één grote werkplek geworden. Op de radio, op tv, maar ook onder vrienden en familie gaat het altijd over het coronavirus. Razend interessant, maar ook reuze vermoeiend als iedereen voortdurend jouw mening wil kennen. Gelukkig woon ik in Ternat, waar iedereen in stilte zijn best doet.

Winkels pasten zich in geen tijd aan en zorgden ervoor dat er veilig kon gewinkeld worden. Vrijwilligers meldden zich in groten getale aan, hielpen in de woonzorgcentra, maakten mondmaskers en hielpen het gemeentebestuur met de verdeling ervan.

Dit alles wetende kon ikzelf genieten, na een slopende dagtaak, van een avondwandeling in mijn geliefd Ternat op plekjes waar ik voordien nooit kwam.

Bedankt Ternat, Strafste gemeente en hou vol!

Anna Parys

TIJD VLIEGT

We zijn intussen al twee jaar aan de slag om onze gemeente, waar we met z’n allen al zofier op zijn, nóg mooier, nóg warmer, nóg duurzamer, nóg veiliger te maken! Heel veel bijgeleerd intussen, heel veel mensen (beter) leren kennen, nog steeds een heel goed gevoel bij de rol als gemeenteraadslid welke mij werd aangeboden, en ik toen toch misschien met een iet wat kleiner hartje aannam…

Het was zeker niet altijd makkelijk tot nu toe. Bottlenecks staken hier en daar de kop op; soms de weg zoeken hoe je bepaalde zaken het best of het meest efficiënt, en liefst ook zo correct mogelijk, voor iedereen kan aanpakken. En ook Covid-19 speelde ons parten om een aantal initiatieven tot uitvoering te kunnen brengen binnen de vooropgestelde timing. Woorden zoals creativiteit en flexibiliteit zijn vandaag meer dan ooit aan de orde, in de huishoudelijke organisatie, op vlak van werk, op verenigingsvlak, en zeker ook op gemeentelijk & bestuurlijk vlak. Maar ook daar leren we van bij; en dat nemen we weer mee in onze grote rugzak van ervaringen! Boeiend blijft het zo wel uiteraard!

Er ligt nog heel veel werk op de plank, daar zijn we ons van bewust! Er zijn (terecht) hoge verwachtingen van de burger richting de verwezenlijkingen en realisaties van deze bestuursploeg; het is aan ons om dit samen met de coalitiepartner en de andere gemeentelijke partijen waar te maken!

En daar gaan we voor, ten volle! Ternat moet nóg warmer worden voor onze kinderen, ouderen, voor ons allemaal! Ternat moet nóg socialer en plezanter worden voor onze jongeren, onze verenigingen, ons allemaal! Ternat moet nóg aangenamer en veiliger worden om in te wonen voor elke burger!

Lokale handel moet nóg meer ondersteund worden, zodat we er met z’n allen nog meer fier kunnen op zijn! Duurzaamheid moeten we met z’n allen nóg meer gaan promoten om te kunnen blijven genieten van onze mooie gemeente!
En dat we Ternat op deze manier met z’n allen samen nog “rozer” maken, daar gaan we samen voluit voor!

Hilde Van Der Cruys

HORECA

HOtel, REstaurant, CAfé

Horeca, dat laatste woord is in 2020 meer gevallen dan Dries Van Langenhove door de mand de laatste drie jaar. Een eerste keer gingen de cafés dicht van 14 maart tot 8 juni. Een slordige 86 dagen dus, al leek het eerder 86 maanden. Tempus fugit, maar niet in tijden van corona.

Vanaf 19 oktober zijn wij terug gesloten, en het ziet er naar uit dat we het deze keer tot maart of zelfs nog langer mogen uitzweten. Een financiële kater van hier tot in Wuhan is het logische gevolg, al mogen we wel rekenen op enige overheidssteun voor de zaak en een persoonlijk overbruggingsrecht. Om te voorspellen dat het een figuurlijk bloedbad in onze sector zal worden hoef je geen Nostradamus te heten of Madame Soleil te zijn.

Minstens even erg als het mislopen van héél wat inkomsten (kon er nog meer zon schijnen in het voorjaar?) is het gebrek aan toekomstperspectief. We weten niet wanneer we weer open mogen, onder welke omstandigheden dat zal zijn en of de situatie zich al dan niet weer zal normaliseren. Elkaar de hand geven, een knuffel, of een kus, ik raak het ondertussen gewoon dat dit in de huidige maatschappij geen plaats meer heeft. Sociaal contact krijgt een heel andere definitie, sociale media vervangen onze alledaagse, levensechte ontmoetingen.

Of de sluiting een al dan niet terechte beslissing is laat ik over aan de politiekers. En aan de virologen, psychologen, filosofen, biostatistici en corona-adviesraden. Het is een kwestie van tijd voor ook de kringspierspecialist zijn zegje zal doen over dit virus. Het is toch zo dat je elke dag een andere mening rond de oren wordt geslagen in de krant of het journaal, en meestal is die afwijkend van elke ander. Het creëert verwarring, onzekerheid en ontneemt je de kijk op de realiteit.

Volgens een Nederlands onderzoek zou het openhouden van de horeca zelfs een negatief effect hebben op de coronacijfers, en dus positief zijn. Maar met die onderzoeken is het als met naaktfilmpjes van BV’s, er zijn er zodanig veel dat je door het Hertigembos de bomen niet meer ziet. Waarschijnlijk bestaat er ook een Oezbeeks of zuidwest Montenegrijns onderzoek dat het tegendeel bewijst.

Ik mag hopen dat de vaccins soelaas brengen voor 2021. En dat de wereld zich herneemt het komende jaar. Als we één ding mogen onthouden van het hele Covid-19-vehaal is het wel dat de mens zich best wat nederiger opstelt ten aanzien van Moeder Natuur. Laat het een niet mis te verstane boodschap zijn dat zij nog steeds de baas is.

Kris De Meuter

 HET KOMT AAN OP IEDER VAN ONS

Helemaal vergeten wil ik het vorige jaar niet, maar deze laatste maanden toch een heel klein beetje. Ik wil er niet nog meer over spreken, maar ik ben koppig en doe het toch. Het virus heeft ingehakt op ons welzijn in de breedste zin van het woord. Het heeft ontzettend veel moed en doorzettingsvermogen gevraagd, het heeft ons pijn gedaan en heeft veel plannen on hold gezet. Maar het heeft ook een keerzijde.

De laatste maanden werden we gedwongen om dingen extra kritisch te bekijken, we hebben onze creativiteit bovengehaald en hebben, soms brutaal, veranderingen doorgevoerd. Het heeft een aantal zaken op scherp gezet. Ik wil 2020 niet gebruiken als excuus, wel als broedjaar, als denkoefening en als afsluiter van een decennium waar enorm veel zaken verwezenlijkt werden. Ook in Ternat.

2021 is het eerste jaar van het komend decennium. Dat biedt kansen voor meer engagement, meer betrokkenheid, meer cultuur en meer samen! Dat zijn vier begrippen die mijn persoon triggeren in hetgeen we de komende jaren in Ternat willen doen. 

De funderingen werden gelegd met het grote meerjarenplan dat gestemd werd begin 2020. We werden een paar keer gedwongen om op de pauzeknop te drukken maar het heeft ons ook tijd gegeven. Tijd om meer plannen te maken, om verder te bouwen en om te groeien! Samen Ternat doen groeien, een kleine groeispurt nemen en binnenkort alles in bloei zetten.

Met Ternat willen we een referentie zijn, engagement opnemen. We willen de opdracht van ons als gemeente waarmaken én verder kijken. Met betrokkenheid, met theater en muziek, met nieuwe pleinen en straten, met bomen,… ik blijf dromen.

Het komt aan op ieder van ons.

Ines Swaelens

GOEDE HOOP

De stormen in het begin van dit jaar hadden iets zeer onheilspellend. Dat het een pandemie zou worden die ons zo zou overspoelen had niemand kunnen voorspellen . Corona confronteerde ons heel erg met onszelf, deed ons stilstaan, de kleine dingen en gebaren kregen terug de waarde die ze altijd al verdiend hadden en die we stilletjes verloren hadden. Wat deden de wandelingen en fietstochten met familie en beste vrienden deugd. Hoe lang leefden we al veel te snel en hoe moeilijk was het om stil te staan? 

Hoe aangenaam warm waren de avonden bij het vuur, buiten, op voldoende afstand?
Hoe aangenaam de knuffels van ons knuffelcontact, de liefde, de vriendschap, de warmte die kwam uit onze gemeenschap, hoe trokken we onsop aan de kleine dingen die wel konden en een meerwaarde betekenden? En hoe goed deden alle Ternattenaren het? 
Ze deden niet alleen hun best, ze deden gewoon wat noodzakelijk was. Tijdens de eerste lockdown was de solidariteit enorm en hadden we in Ternat zelfs een ondersterfte.

Tijdens de tweede golf werden we gewoon van alle kanten overspoeld, er was geen ontkomen aan. Beide rusthuizen werden zwaar getroffen, ook al werd er alles aan gedaan om het te voorkomen, ook al deed iedereen het noodzakelijke, het virus is gewoon sterker dan regeltjes.

De beschuldigende toon aan ieders adres moet er nu echt wel uit. Stilaan ontstaat er bij elk van ons het conflict van wat noodzakelijk is voor ons aller mentale welzijn en wat noodzakelijk is om het virus te overwinnen .

Het wordt dus tijd dat het beleid, zowel het Belgische als het Europese, stopt met alleen zijn best te doen, maar doet wat noodzakelijk is. In een studie in The Lancet, het meest gerenommeerde geneeskundig tijdschrift, zag men dat om de curve te doen dalen , 2 ingrepen zeer efficiënt zijn: Massabijeenkomsten verbieden en de scholen sluiten. Niet omdat onze scholen niet veilig zijn, integendeel, een dikke pluim voor al ons onderwijzend personeel, maar vooral omdat onze contacten dan effectief sneller naar beneden gaan, omdat we thuis werken, omdat we geen gebruik maken van mengbaar vervoer. Daarom ging België van de slechtste leerling van de klas , dankzij het verlengen van de herfstvakantie, naar één van de betere leerlingen van de klas .

Ik heb bijgevolg goede hoop dat de curve tijdens de Kerstvakantie verder zal dalen, en het grootste deel van de bevolking heel verstandig zal omgaan met de regels en enkel diegenen zal zien die al in hun bubbel zitten, en dat op een veilige manier. Indien de cijfers toch zouden stijgen, dan moeten we niet enkel gaan focussen op wie zich minder aan de regels hield, dan moet het beleid doen wat noodzakelijk is, de scholen ook wat langer dichthouden. 

Samen met de vaccins wordt 2021 dan snel beter.

Heel veel liefde !

Luc Wachtelaer